2017-11

Vrijdag 29 december 2017

Malcolm blikt terug: op de belangrijkste overlijdens in 2017

Net zoals vorig jaar [1] wil ik ook nu, enkele dagen voor het einde van 2017, terugblikken op wat in mijn ogen de belangrijkste overlijdens van het jaar zijn [2]. Dat is natuurlijk geen eenvoudige opdracht. Elk jaar, bijvoorbeeld, overlijden meer dan 100.000 Belgen. Een strenge selectie dringt zich dan ook op. Het onderstaand overzicht is dan ook verre van volledig en is enkel mijn interpretatie van wat me voldoende belangrijk lijkt om te vermelden. In elk geval is ook 2017 een jaar waarin vooral onbekende en onschuldige mensen de dood hebben gevonden omdat de belangrijkste problemen op onze planeet niet worden aangepakt.

Maar goed, we beginnen onmiddellijk met de verrassendste namen.

Donderdag 30 november 2017

Malcolm overloopt: een paar twijfelachtige uitspraken tijdens een parlementair debat

Op woensdag 29 november 2017 heeft de plenaire vergadering van het Vlaams Parlement een debat gehouden over een spraakmakende nota van het Gemeenschapsonderwijs, getiteld ‘Inspelen op de meertalige realiteit in het Gemeenschapsonderwijs” [1]. Ik wil hier niet ingaan op de ideologische vooringenomenheid of wetenschappelijke betrouwbaarheid van de conclusies in de nota of de reacties van allerlei politieke fracties. Ik wil het eens hebben over een statistische vaststelling.

Woensdag 29 november 2017

Malcolm analyseert: een mogelijk gevolg van de Europese stemming over glyfosaat

Op 27 november 2017 hebben de onnodig ingewikkelde beslissingsorganen van de Europese Unie ergens een meerderheid gevonden om Monsanto nog vijf jaar langer tijd te geven om de beruchte en volgens vele wetenschappers kankerverwekkende onkruidverdelger Round-Up te blijven verkopen. Deze beslissing is het gevolg van een intensieve en dure lobbycampagne en het zou me dan ook niet verbazen dat in de toekomst zal blijken dat hier en daar steekpenningen naar buitenlandse rekeningen zijn geschoven.

Donderdag 2 november 2017

Malcolm distantieert zich uiteindelijk toch van: Dyab Abou Jahjah

De voorbije jaren heb ik altijd wel wat sympathie voor Abou Jahjah gehad. Hij is nooit een omgekeerde kruisvaarder geweest die het lot van niet-Westerlingen wilde verbeteren aan de hand van een of ander heilig boek. Hij heeft zijn culturele achtergrond nooit verloochend, maar ook nooit tot de enige aanvaardbare levensstijl uitgeroepen. Hij heeft het racisme bij de Antwerpse politie in de praktijk aangeklaagd door hun patrouilles zelf te volgen en alle wantoestanden te registreren. Hoewel hij zich in een Libanees dorp had kunnen blijven verschuilen, is hij naar België gekomen om zich in een rechtbank te verdedigen tegen de aanklachten die het politiek establishment had verzonnen om hem in diskrediet te brengen. Hij heeft veel gedaan waar ik respect voor kon opbrengen.