Breaking Barriers: de afterparties

Maandag 19 september 2016

DJ's moeten hun plaats kennen. Als mensen naar het Breaking Barriers festival in Het Depot komen, willen ze natuurlijk in de eerste plaats de concerten zien. Dit betekent echter niet dat een blog als deze geen aandacht aan de nachtelijke afterparties mag schenken. Tenslotte is niets minder plezant dan zodra de laatste noot is gespeeld de zaal te verlaten en naar huis te snellen [1].

 
Zowel op vrijdag 11 als op zaterdag 12 november 2016 zijn mensen na de concerten in de grote zaal welkom in de foyer voor een afterparty. Ik heb het hier over alle mensen en niet enkel over de trotse eigenaars van een festivalticket. De aftparties zijn op zich gratis en het is perfect mogelijk om pas later op de avond even binnen te springen.

 
Conceptueel is het natuurlijk allemaal zeer eenvoudig. Zodra respectievelijk The Damned en Discharge ermee stoppen, begint een afterparty. De muziek zal volledig in het teken van het festival staan. Punk in de brede zin van het woord lijkt me een geschikte omschrijving. De DJ's zullen proberen tijdloze klassiekers af te wisselen met culthits waar de grote massa nog nooit van heeft gehoord. Het is in elk geval niet de bedoeling dat we ons beperken tot die paar clichés die tot vervelens toe elke compilatie met titels als 'The best of punk' [2] vullen.

 
Op vrijdagavond stoppen we ermee om 02.00 uur. Dit voorafbepaalde einduur heeft niets te maken met een of andere wetgeving. Het is gewoon een veiligheidsmaatregel om onze vrijwilligers tegen een al te groot slaaptekort te beschermen. Aangezien we die zaterdag de deuren al in de vroege namiddag openen, wordt dat voor hen tenslotte ook een zware werkdag. Op zaterdagavond is er geen sluitingsuur. We zullen wel zien hoe lang iedereen het volhoudt. Zo lang er voldoende aanwezigen zijn, blijven wij ook onze best doen.

 
Op vrijdagavond staat Malcolm Nix er alleen voor, maar op zaterdag krijgt hij steun van een gast-DJ die we speciaal voor deze gelegenheid zo ver hebben gekregen zijn gigantische muziekcollectie en jarenlange ervaring met de undergroundscene met een paar pakkende plaatjes te illustreren.

 
Sean Forbes werkt al heel zijn onvolwassen leven voor Rough Trade in Londen. Na al die decennia is hij nog steeds even geobsedeerd door muziek en blijft hij even enthousiast over alle alternatieve stijlen. Online staat hij vooral bekend als 'record shop dude', een alter ego waarmee hij wekelijks een filmpje vol hilarische commentaren [3] op de recentste releases publiceert. Op het podium verplaatst hij zich dan weer in een ander alter ego, want Sean is ook Fat Bob, de zanger van Hard Skin, zonder meer de inhoudelijk grappigste en muzikaal meeslependste Oi!-parodie aller tijden.

 
Ik kan me voorstellen dat hier en daar iemand nu al aan een verzoeknummer of muzikale suggestie denkt. Op zich is dit geen probleem, maar eigenlijk hoeft men hiermee niet tot in november te wachten. Wie een verzoeknummer heeft, moet het maar als een reactie bij het facebook-event posten.

 
Natuurlijk zal ook tussen de concerten in gepaste muziek worden gedraaid. We hebben voorzien in een mooie selectie uit de rijke punkgeschiedenis die de bezoekers die even zonder gespreksonderwerp zitten tot nieuwe conversaties kan brengen.

 
-----------------

[1] OK, de gemiddelde bewoner van het vluchtelingenkamp in Calais kan waarschijnlijk wel een paar zaken opsommen die zelfs nog minder plezant zijn. Misschien is mijn formulering wat overdreven, maar als het de bedoeling is tijdens het draaien sfeer te creëren, mag dat tijdens het schrijven daarover ook.

[2] Een selectie van ergerlijke compilatietitels: 'The ultimate punk album', 'No. 1 Punk album', 'The original punk album', 'Totally punk rock'. 'Anarchy in the UK' staat op elk van deze cd's, maar niet in het business plan van de bedrijven die ze hebben uitgebracht.

[3] Dit filmpje is een goed voorbeeld.