Breaking Barriers en Donald Trump: het einde van de nostalgie

Woensdag 9 november 2016

We hebben het allemaal vaak gehoord. Punk is dood. Punk is iets van vroeger en is nu al lang voorbijgestreefd. Die oude punkbands spelen enkel nog voor een nostalgisch publiek dat geen afscheid van zijn jeugd kan nemen. Met hun negatieve houding bewijzen al die punks dat ze niet beseffen dat de tijden zijn veranderd.

Wel, sinds deze nacht klopt dat dus niet meer. Men kan nog stellen dat de Amerikanen voor hun eigen ondergang hebben gekozen en dat ze alle gevolgen van deze verkiezingsresultaten enkel aan zichzelf te wijten hebben. Die gevolgen zijn trouwens niet min. Nu de republikeinen, volgens mij nog steeds de grootste criminele organisatie van de planeet, beide kamers in het Congres en de president in handen hebben, kunnen ze gedurende minstens vier jaar letterlijk hun zin doen. Ze kunnen elke wet goedkeuren die ze willen, a volonté conservatieve rechters in het Hooggerechtshof benoemen en de Amerikaanse grondwet wijzigen met amendementen die de dominantie van de blanke, protestantse kapitalisten moeten verankeren.

Donald Trump is een dolle hond die luider blaft dan hij kan bijten. Wie echter denkt dat hij het racistische, gewelddadige, vuilgebekte en seksistische buitenbeentje is die in vergelijking zelfs Jan Jambon als een redelijk man laat klinken, vergist zich echter hard. De partij die hij nu aan de macht heeft gebracht, is eigenlijk nog veel erger. Dit artikel biedt een overzicht van alle programmapunten van de republikeinse partij die nu vlotjes in de praktijk kunnen worden gebracht. Lees het en beslis voorgoed nooit naar de VS te zullen emigreren.

Voor ons, Europeanen, is de kous echter nog niet af. Donald Trump beschouwt zichzelf als een goede vriend en bewonderaar van Vladimir Poetin. Net als dertig jaar geleden zitten we weer gevangen tussen twee grootmachten. De ene wil ons economisch domineren, de andere wil Oost-Europa terug inlijven als onderdeel van een herboren groot Russisch imperium. De Amerikanen gebruiken openlijk de massamedia en hun multinationals als belangrijkste wapens. De Russen financieren iets minder openlijk extreemrechtse organisaties als Pegida en politieke partijen als Alternative für Deutschland om de Europese Unie uit elkaar te scheuren. In Groot-Brittannië is dat alvast goed gelukt. De gemiddelde mens ziet het allemaal boven zijn hoofd gebeuren en staat machteloos.

Zowat elk Europees land kent een opmars van autoritaire, xenofobe en conservatieve sterke leiders die het beu zijn rekening te moeten houden met abstracte concepten als mensenrechten, klimaat, godsdienstvrijheid of democratie. We hebben de voorbije decennia veel geklaagd over onze regeringen en eigenlijk over zowat alles, maar ik verzeker iedereen dat de afgelopen jaren binnenkort een gelukkige en onbereikbare herinnering zullen zijn. Veel mensen die dit lezen, hebben kinderen en zouden hun kroost graag een toekomst bieden waarin ze gelukkig kunnen zijn, zichzelf kunnen ontplooien en in veiligheid kunnen leven. Dat zal dus niet gebeuren.

En dus heb ik eens opgezocht wat deze week op de eerste plaats staat in de Ultra Top 50, de officiële Belgische hitparade. Dat blijkt het nummer 'Human' van een zekere Rag'n'Bone Man te zijn. Hier volgt een uittreksel uit de tekst.
“Some people got the real problems
Some people out of luck
Some people think I can solve them
Lord heavens above
I'm only human after all
I'm only human after all
Don't put the blame on me
Don't put the blame on me”

Leg dit nu eens naast eender welke song van The Clash en vertel me eens wat wereldvreemder en onaangepaster aan de realiteit lijkt. Dit goedkoop escapisme van iemand die probeert goed te praten dat hij zich de problemen van anderen niet wil aantrekken of een poging van Joe Strummer iedereen duidelijk te maken dat iedereen dezelfde problemen heeft en we ze beter samen aanpakken? Het antwoord op die vraag is de werkelijke scheidingslijn in onze samenleving. Ik weet aan welke kant ik sta.

Punks zijn niet nostalgisch. Ze hebben altijd gewaarschuwd voor de dreigingen aan de horizon die voor de massa nog te veraf waren. Dat was zo op het einde van jaren zeventig en dat is nu nog steeds zo. Wie niet wilde horen, zal nu moeten voelen. De opwarming van de aarde zal binnenkort geen probleem meer vormen. Nuclear winter is coming.