Donderdag 22 december 2012: Nationale Staking

2011-12-20

Ik heb er lang over nagedacht en uiteindelijk toch besloten iets over de aangekondigde algemene staking van de openbare diensten te schrijven. Ik besef maar al te goed dat deze actie olie op het vuur zal werpen en de samenleving nog meer zal verdelen in twee kampen, de mensen die zich door de geplande maatregelen van de nieuwe federale regering tekort gedaan voelen en de mensen die vinden dat de vakbonden te veel noten op hun zang hebben, dat de loonkosten hier sowieso al te hoog liggen en dat de werkende mens de tering wat meer naar de internationale economische nering moet zetten. Dat heeft echter niets te maken met mijn eigen punt van kritiek.

Ik vraag me af wat de vakbonden met dit eisenpakket trachten te bereiken. Ze vinden dat Vincent Van Quickenborne onvoldoende respect voor het aloude overlegmodel toont. Die opmerking is allicht terecht [1], maar enkel daarom een actie van dergelijke omvang opzetten, lijkt me wat overdreven. Ze vinden dat niet aan allerlei pensioenregelingen mag worden geraakt. De vraag is alleen of de federale regering daar zelf nog enige macht over heeft. De Europese Commissie eist allerlei structurele ingrepen en de internationale financiële markten chanteren onze en andere overheden tot ze zich, op de rand van het bankroet balancerend, eindelijk akkoord verklaren de welvaartstaat af te bouwen en alle burgers die geen wezenlijke bijdrage tot de economische groei leveren zonder mededogen af te stoten in de richting van de sloppenwijken die we binnen enkele jaren in de slechte buurten van onze Europese steden zullen zien ontstaan.

Ik stel me vragen bij het doelwit waar de vakbonden hun pijlen nu op richten. Kunnen we deze en vorige regeringen allerlei verwijten naar het hoofd slingeren? Hebben onze politici een gebrek aan visie aan de dag gelegd? Hebben de partij te veel aandacht aan de eigen electorale prognoses gehecht? Hebben populistische oneliners het inhoudelijk debat ondermijnd? Zitten onze parlementaire gremia vol juristen met een systemisch tekort aan voeling met de realiteit van de arbeider, de werkzoekende, de gehandicapte, de jongere en de oudere? Het antwoord op al deze vragen is ja, maar dat wil niet zeggen dat de regering ook daadwerkelijk de ontstane wantoestanden weer uit de wereld kan helpen.

Dit betekent natuurlijk niet dat kritiek op onze politici niet toegelaten is. Voorlopig geeft de burger nog steeds de voorkeur aan idioten die eenvoudigweg niet de intelligentie hebben om eender welk probleem aan te pakken. Een recent citaat uit de begrotingsbesprekingen in het Vlaams Parlement [2]: “Er raast een verschrikkelijke storm door Europa. Die is ontstaan omdat iets gebeurd is, wat niemand ooit had voorspeld, namelijk dat er tegen landen zou gespeculeerd worden, nadat die landen zich nota bene kwetsbaar hadden opgesteld omdat ze banken gered hebben.” Als onze politici zo naïef blijven, heeft het geen zin hen of hun zogenaamde oplossingen enig vertrouwen te schenken.

Ik zou graag eens een algemene staking met een ander eisenpakket zien. Het heeft geen enkele zin nu van een enkele nationale overheid te eisen dat ze allerlei sociale voordelen blijft toekennen of behouden als de internationale financiële markt en de dominantie van de ultraliberale ideologie in ondernemerskringen ongemoeid worden gelaten. Op den duur moet dit wel onbetaalbaar worden. De vakbonden zouden zich beter eens over hun echte vijanden bezinnen.

Om doelen te kunnen bereiken die een werkelijke impact op onze samenleving hebben, zullen de vakbonden zich weer moeten herinneren dat ze deel uitmaken van de internationale strijd van de arbeidersklasse, ook al moeten we die tegenwoordig veeleer ‘dienstenklasse-met-hier-en-daar-nog-een-productie-eenheid’ noemen. Vakbonden die zich nu nog opstellen als de verdedigers van de belangen van enkel hun eigen leden of enkel de economie van hun eigen land of regio hebben geen slaagkansen en bijgevolg ook geen toekomst.

Wanneer volgt er een Europese internationale algemene staking met als eisenpakket de verregaande regulering van de financiële markten, de invoering van de Tobin-taks, de afschaffing van de short-selling, de plaffonering van de toplonen in de managersklasse en vooral de invoering van een wereldmunt die toekomstige speculaties tegen eender welke nationale economie onmogelijk maakt? De werknemer die zich niet achter een dergelijk eisenpakket kan scharen, verdient het hongerloon dat hij binnen een decennium waarschijnlijk zal krijgen.

----------
[1] Het is dan ook een onuistaanbare etter. Dat mag ook wel eens worden gezegd. En herhaald. En meermaals herhaald. Tot het doordringt tot in de verste uithoeken van zijn electorale basis, een maatschappelijke groep waarvoor ik met de beste wil van de wereld amper respect kan opbrengen. Aangezien ik nog niet eens de beste wil van de wereld heb, valt het resultaat voor dat zootje door een gebrek aan logica verblinde kleine en middelgrote ondernemers behoorlijk tegen.
[2] Ludwig Caluwé, voorzitter van de CD&V-fractie in het Vlaams Parlement en lid van de gemeenteraad van Antwerpen, 20 december 2011.