Weblog

Dit is de thuisbasis van de blog The Angry Planet, een reeks teksten waarin Malcolm Nix zijn onvrede neerpent met zowat alles wat er op onze planeet misloopt, zal mislopen, zou kunnen mislopen en ondertussen ongetwijfeld al is misgelopen terwijl we even de andere kant uitkeken. De teksten zijn chronologisch en niet thematisch geordend. Alle oude teksten uit de periode tussen november 2009 en maart 2013 zijn hier ook terug te vinden. Alle teksten zijn beschermd door middel van een Creative Commons license. Wie hierover meer informatie wil, kan de link naar de officiële website vinden in de rubriek 'Links' elders op deze site.

This is the new home of the weblog The Angry Planet, now unified with all Malcolm’s other activities. Since translations in English or any other language are not available, this part of the site might be less interesting for those who don’t speak Dutch. All entries are protected by means of a Creative Commons license. Those wanting more information on this license, can find a link to the official website on the 'Links' page elsewere on this site.

Malcolm geeft uitleg: over btw-tarieven voor concerttickets

De onderstaande tekst is eigenlijk geschreven voor een online magazine dat ik niet bij naam zal noemen. Er was me om een bijdrage gevraagd, maar uiteindelijk is mijn artikel afgewezen omdat de redactie het niet zag zitten belangrijke organisaties als de AB of Live Nation voor het hoofd te stoten. Ze gaven de voorkeur aan een cd-recensie, maar ik heb niet de ambitie anderen te vertellen naar wat ze moeten luisteren of waar ze hun geld aan moeten besteden. Ik heb dan maar besloten dit als een eigen blogpost in de digitale eeuwigheid en oneindigheid van het internet te werpen.

Malcolm steunt: de onderzoeksjournalisten van Apache

Het was eigenlijk de bedoeling deze tekst enkele dagen geleden al te posten, maar toen ons tuinhuis plots besloot af te branden, heb ik mijn prioriteiten even moeten bijstellen en heb ik me gedurende enkele dagen op wereldse zaken moeten concentreren. Maar goed, beter laat dan nooit.

Malcolm reageert: op de clichés over terroristische aanslagen

Ik heb lang nagedacht over de vraag of ik al dan niet iets zou schrijven over al die terroristische aanslagen van de voorbije dagen en jaren. Uiteindelijk heb ik besloten het toch maar te doen. Ik erger me namelijk te hard aan de berichtgeving in de media en aan de meningen van allerlei zogenaamde experts die dan mogen opdraven om gebakken lucht aan de man te brengen.

Malcolm ergert zich: aan de hele discussie over 55-plussers bij ING

Er is de voorbije dagen al veel gepraat over een blijkbaar zeer controversiële beslissing van ING België. Normaal gezien, verwacht men hier weer een zoveelste tirade tegen excessen in de financiële sector, maar ditmaal heeft een andere vaststelling mijn aandacht getrokken.

Malcolm denkt na: over de invoering van nummerplaatherkenning in Leuven

Op 27 maart 2017 heeft de gemeenteraad van Leuven gedurende 47 minuten gediscussieerd [1] over een nieuwe maatregel om sluipverkeer uit de wijk Spaanse Kroon te weren. Het is de bedoeling van het stadsbestuur te werken met zogenaamde ANPR-camera’s [2]. Kort samengevat, komt het erop neer dat camera’s worden geplaatst die nummerplaten herkennen. Wie de wijk inrijdt met een nummerplaat die niet op de lijst met toelatingen staat, krijgt automatisch een boete van 55 euro.

Malcolm studeerde blijkbaar: aan een universiteit die terrorisme steunt

Ik heb bewust even gewacht alvorens te reageren. Het nieuwsbericht dat de KU Leuven op een of andere zwarte lijst van de Turkse overheid was beland, is immers op 1 april verschenen en ik heb me echt heel de dag afgevraagd of het niet om een grap van een of andere redactie of nieuwsdienst ging. Stilaan wordt echter duidelijk dat de situatie zo mogelijk nog grappiger is.

Malcolm analyseert: de recentste denkfouten van Benjamin Netanyahu

Op 15 februari 2017 ontving Donald Trump, leider van de Vrije Wereld, redder van het Blanke Ras en bouwer van Grote Muren, zijn ambts- en geestesgenoot Benjamin Netanyahu, premier van Israël. De reacties van de pers in binnen- en buitenland focusten vooral op de kwestie dat zijn onverzoenlijke houding en verdediging van een steeds uitdijende lintbebouwing aan Joodse nederzettingen het vredesproces niet vooruit zou helpen en op de Palestijnse afkeuring van zijn plannen.

Malcolm nam afscheid van Fred Velghe: met geluiden

Hieronder staat de tracklisting, oftewel de lijst met songs, gebruikt tijdens de begrafenis van Fred. Eigenlijk zou die lijst meterslang moeten zijn, maar wegens tijdsgebrek hebben we wat moeten snoeien in zijn favorieten. Deze lijst is natuurlijk vooral bedoeld voor de mensen die er deze ochtend niet bij konden zijn, maar misschien halen anderen er ook nog wat troost of inspiratie uit.

Malcolm nam afscheid van Fred Velghe: met woorden

Hieronder staat de tekst die ik tijdens de plechtigheid heb voorgelezen. Geen idee of iemand er iets aan heeft, maar ik weet dat veel mensen vanwege hun werk of andere verplichtingen niet konden komen. Er waren weinig mensen die het woord wilden nemen, maar ik heb toch geprobeerd te verwoorden wat dit afscheid voor mij betekent.

Ik ben natuurlijk niet de enige die heeft gesproken. Steve heeft ook een emotioneel relaas verteld over alles wat Fred voor hem was en blijft. Misschien zet hij zijn eigen tekst ook nog wel eens online, maar daar beslis ik natuurlijk niet over.

Malcolm blikt terug: op de overlijdens van 2016, deel 3, over Vi Subversa

Ik heb dan maar op de laatste dag van het jaar gewacht om mijn overzicht van de meest opmerkelijke overlijdens van het afgelopen jaar af te sluiten. In dit derde deel wil ik het hebben over het sterfgeval dat mij persoonlijk het meest heeft geraakt. Dat dit feit niet enkel door de massamedia, maar ook door de zogenaamde onafhankelijke pers is genegeerd, sterkt me enkel in de overtuiging dat ik het dan maar eens onder de aandacht moet brengen. De kans is groot dat de meeste lezers dezes de persoon waarover het gaat ook niet kennen, maar dat trek ik me niet aan.

Malcolm draagt bij: aan de productie van de documentaire: “S.O.S. Lyme, een onzichtbare epidemie”

Het gebeurt niet vaak dat ik geld aan Hollanders geef, maar dit is een gemeende oproep aan iedereen die ik ken en eigenlijk ook aan iedereen die ik niet ken, maar dit toevallig onder ogen krijgt. Om al die goedgevulde beurzen geopend te krijgen, zal ik maar eerst even uitleggen waarover het gaat.

Malcolm blikt terug: op de overlijdens van 2016, deel 2, over Eric Defoort

Het is niet de eerste keer dat een professor overlijdt waarvan ik lang geleden nog les heb gekregen.

Malcolm blikt terug: op de overlijdens van 2016, deel 1

Hoewel er de komende dagen nog allerlei zaken kunnen mislopen, lijkt het me stilaan veilig eens op het aflopende jaar terug te blikken. Een punt dat zeker in alle jaaroverzichten aan bod zal komen, is het opvallend hoge aantal overlijdens van bekende en beruchte mensen.

Malcolm keek kritisch naar: de documentaire ‘De Leuvense Scene’

De initiatiefnemers achter onder meer Cinema Zed, de sympathieke vzw Fonk, heeft in eigen beheer een 114 minuten durende documentaire gemaakt over wat zij ‘de Leuvense scene’ noemen, een verzamelterm voor een bepaalde groep mensen die op een bepaald moment in de tijd in een bepaalde stad een bepaald soort muziek maakten. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, maar ik wil toch een paar bedenkingen delen met de rest van de wereld of, beter gezegd, met die paar mensen die niets beters te doen hebben dan mijn blog te lezen.

Breaking Barriers: spoken word performances

Een onderdeel van het Breaking Barriers festival dat op de meeste plaatsen niet veel aandacht krijgt, is de aanwezigheid op de affiche van twee welbespraakte veteranen van de Belgische scene die zich enkel met behulp van hun eigen stem tot het publiek zullen richten. Zaterdag 12 november beginnen we er immers aan met twee spoken word performances [1].

Breaking Barriers en Donald Trump: het einde van de nostalgie

We hebben het allemaal vaak gehoord. Punk is dood. Punk is iets van vroeger en is nu al lang voorbijgestreefd. Die oude punkbands spelen enkel nog voor een nostalgisch publiek dat geen afscheid van zijn jeugd kan nemen. Met hun negatieve houding bewijzen al die punks dat ze niet beseffen dat de tijden zijn veranderd.

Breaking Barriers: gratis magazine

Het Depot is niet de enige organisatie die 40 jaar punk viert. Dit najaar heeft het bekende anarchistisch tijdschrift De Nar voor de gelegenheid een speciaal en overigens vrij dik nummer samengesteld waarin wordt teruggeblikt en vooruitgekeken. Alle artikelen, cartoons et cetera hebben betrekking op de veertigste verjaardag van een maatschappelijk verschijnsel dat het leven van tienduizenden ingrijpend en voorgoed heeft veranderd. Dit magazine wordt tijdens relevante concerten weggeschonken. Het is nooit hun bedoeling geweest er veel geld aan te verdienen.

Breaking Barriers: Bunkerleute – a breaking barriers party

Zoals al eerder aangekondigd, beperkt Het Depot zich niet tot een paar concerten in de eigen zaal. Voor het Breaking Barriers festival wordt ook met andere organisaties samengewerkt. Het is tenslotte ook onze opdracht de lokale muziekscene te ondersteunen. Concreet betekent dit dat er op donderdag 10 november [1] op een aantal lokaties in het centrum van Leuven concerten en fuiven plaatsvinden die allemaal in het teken van ons festival staan.

Breaking Barriers: Ulrike's Dream & Freaks and Nerds + DJ-sets in Rock Café

Op donderdag 10 november, de avond voor het Breaking Barriers festival, werkt Het Depot samen met enkele enthousiaste lokale muziekliefhebbers en organisatoren die met veel plezier hun eigen steentje aan een geslaagd weekend willen bijdragen. Zo organiseert het Rock Café niet gewoon een concertje, maar een heel avondvullend programma voor al die mensen voor wie het al eens wat harder en luider mag klinken.

Breaking Barriers: TV Smith in café Libertad

Op donderdag 10 november, de avond voor het Breaking Barriers festival, werkt vzw Het Depot samen met een aantal Leuvense organisatoren met goede smaak om iedereen al wat op te warmen voor het zware weekend. Een van hen is het bekende café Libertad, reeds 35 jaar een vaste stek voor de liefhebbers van de betere gitaar[1].