Benelux:
In eigen land betreuren mensen met smaak vooral het overlijden van Véronique Vincent. Hoewel ze eigenlijk in Parijs was geboren, vond ze haar lotsbestemming in Brussel, waar ze een van de spilfiguren was van een band die afwisselend Les Tueurs de la Lune de Miel en The Honeymoon Killers werd genoemd. Met dit ensemble produceerde ze in 1981 een album zo eigenzinnig, grappig, iconoclastisch en eclectisch dat het door verschillende magazines is uitgeroepen tot de beste Belgische LP ooit. Over dat laatste kan natuurlijk altijd worden gediscussieerd, maar wie de band niet kent, mag wel deze warme oproep ter harte nemen er eindelijk eens met aandacht naar te luisteren.
Veel bekender was evenwel de man met de vele namen, Jean-Paul Van Bruystegem, oftewel Lange Polle of ook wel Mr. Paul. Hij was evenzeer gekend als muzikant en als levensgenieter was hij te horen op tientallen platen en in duizenden conversaties met de gigantische horde insiders in de Belgische muziekscene die hij tot zijn vrienden kon rekenen. Zijn eerste bekende band was The Wolf Banes, maar nadien vond hij zo mogelijk nog meer succes als de bassist van Triggerfinger, al had hij die band om gezondheidsredenen in 2023 al verlaten.
In 1976 werd Rob de Nijs na een onderzoek door een enquêtebureau uitgeroepen tot de populairste zanger van Nederland. Dat heeft hem niet kunnen beschermen tegen de ziekte van Parkinson, maar sommige van zijn hits zullen ongetwijfeld nog lang tot het collectief geheugen behoren. De songs zelf klonken vaak nogal oppervlakkig, maar nu en dan was het tekstueel toch raak, vooral dan de luchtig geformuleerde ontmaskeringen van de patriarchale hypocrisie, zoals in 'Malle Babbe' en 'De Pieper'. Zijn advocaat was anders ook wel goed in understatements, want naar aanleiding van de echtscheiding van de Nijs en Belinda Meuldijk was er volgens hem “geen toegevoegde waarde om deze samenlevingsvorm vanuit een huwelijkse staat voort te zetten”.
Een andere Nederlandse zanger was Gerard Cox. In de eerste decennia van zijn carrière bewoog hij vooral in anarchistische kringen, wat hem onder meer een boete opleverde voor het beledigen van het koningshuis. Enkele jaren later vond heel rechts Nederland dat hij moest worden vervolgd voor zijn omschrijving van toenmalig Amerikaans president Nixon als een moordenaar die honderdduizenden doden op zijn geweten had, maar daar is gelukkig niets van in huis gekomen. Veel inboorlingen kenden zijn stem echter van een veel minder politiek getinte vertolking, namelijk de stem achter de reclamefilmpjes van Duyvis.
Willem van Kooten was bij de grote massa bekender als Joost Den Draaijer, het pseudoniem dat hij als radio-DJ gebruikte. Nu zou men intuïtief enige sympathie kunnen voelen voor iemand die zich in de sixties toelegde op de introductie van nieuwe muziek, die aan de wieg stond van wat toen nog piratenzenders werd genoemd, die zich als presentator specialiseerde in een losse spreekstijl vol woordspelingen en die zijn eigen geld gebruikte om Golden Earring te ondersteunen toen ze nog op hun doorbraak zaten te wachten. Vergeet dat echter allemaal, want de man was ook een van de eerste geldschieters van Leefbaar Nederland en een grote aanhanger van de tijdig geëlimineerde Pim Fortuyn.
Voor wie de Nijs, Cox of van Kooten niet obscuur genoeg vindt, is er nog het overlijden van Peter ten Seldam, zanger van de Amsterdamse Punkband Panic, die ooit in de Nederlandse muziekpers het verhaal hebben verspreid dat ze waren gevraagd om in New York in CBGB's op te treden. In werkelijkheid hadden ze zich gewoon ingeschreven voor een avond waar bands daar gratis konden spelen, maar ze hebben toch maar op dat legendarisch podium gestaan.
Het kan trouwens nog obscuurder met Saskia of Sanya De Jong, geboren in Nederland, maar eigenlijk vooral bekend als spilfiguur in de Punkscenes van Londen en Parijs. Zij was onder meer de oprichtster van The Lou's, de eerste Franse band ooit met enkel vrouwelijke bandleden, en een van de verkoopsters in de winkel van Malcolm McLaren en Vivienne Westwood. Met The Lou's heeft ze support slots gespeeld voor The Clash, Ramones, Sham 69, Siouxsie and The Banshees, Public Image Ltd. en andere grootheden, maar daarnaast heeft ze kortstondig zelfs even een andere band opgericht met die andere inwijkeling, Chrissie Hynde.
Toch is ze diep onder de radar gebleven van al die zelfverklaarde experts die boeken over de eerste jaren van Punk hebben geschreven, een zoveelste uiting van een frequente discriminatie waarvan de daders zich niet eens bewust waren. Het gaat ditmaal niet om seksisme, want Poly Styrene, The Slits, The Raincoats en anderen kregen wel hun pagina's vol aandacht. Neen, het gaat er eenvoudigweg om dat wie niet uit een Angelsaksisch land komt voor de Britten en de Amerikanen niet meetelt. De Jong was een Nederlandse en dus slechts een meeloopster die het vermelden niet waard is. Zelfs in de alternatieve scene blijkt dit chauvinisme zeer diepgeworteld te blijven zitten.
Tot slot zijn ook Dany Lademacher, internationaal gerenommeerd gitarist en producer van de vaderlandse klassieker 'There will be no next time', en George Kooymans, gedurende maar liefst 56 jaar de gitarist van Golden Earring, niet langer onder ons.
UK:
Op 2 juni bereikte ons het schokkend nieuws dat Colin Jerwood onverwacht aan hartfalen was overleden. Colin was de oprichter en bezieler van Conflict, een van de invloedrijkste en vooral meest militante bands die de Punkscene ooit heeft gekend. Zij brachten hun meestal nogal lang uitgevallen teksten wel degelijk in de praktijk, want Colin werd meer dan eens gearresteerd voor zijn deelname aan illegale acties, in het bijzonder onder de naam Animal Liberation Front. Bovenal was hij iemand die erin slaagde anderen te motiveren en te mobiliseren, zonder ooit dogma's op te leggen die men blindelings moest volgen. Zowel Conflict als hijzelf zullen hard worden gemist in een wereld die steeds meer nood heeft aan authentiek verzet.
Een paar weken later, op 25 juli, verloren we dan ook nog eens Jock McDonald, frontman van The Bollock Brothers en in die hoedanigheid veel bekender in België dan op eender welk Brits eiland. Hoewel hij is opgegroeid in Glasgow en het grootste deel van zijn leven in Londen heeft gewoond, was hij oorspronkelijk afkomstig uit Ierland en het is ook daar dat hij tijdens een zwempartij in de zee door een fatale onderstroom is meegesleept.
Het minste wat men van Jock kon zeggen, was wel dat hij een kleurrijke figuur was en dat sloeg zeker niet enkel om zijn geruite podiumkostuums. Charmante charlatan met slechts een sporadisch respect voor het auteursrecht, amusante verteller met een bodemloos vat aan anekdotes, intuïtieve gelukszoeker op een eeuwige jacht naar weer nieuwe opportuniteiten, Jock was het allemaal. Het klinkt nogal respectloos ten aanzien van hun vele releases, maar ik ben er zeker van dat veel mensen zich meer herinneren van de oeverloze backstagegesprekken met Jock dan van zijn concerten. Een verteller is niet meer, maar de verhalen blijven bestaan.
Jongdementie is een groeiend probleem dat wel wat meer aandacht mag krijgen en het overlijden van patiënt Dave Allen is een goede aanleiding. Allen was natuurlijk de bassist van Gang of Four, de band die met 'Entertainment', een van de beste albums aller tijden en nog steeds een harde aanval op het hersenloze consumptiegedrag van onze medeburgers heeft voortgebracht. Hoewel de officiële diagnose nog jaren zou uitblijven, sloeg de dementie niet zo heel lang nadien al toe, want hij werkte achtereenvolgens voor de multinationals Intel en Apple, een bedrijf dat onder meer is aangeklaagd voor zijn betrokkenheid bij kinderarbeid in de mijnen van Oost-Congo.
Minstens even belangrijk als alle bovenstaanden voor de ontwikkeling van Punk was gitarist Brian James, medeoprichter en tijdens hun eerste jaren ook de belangrijkste songschrijver van The Damned, alsook medeoprichter van de vooral in Frankrijk bijzonder populaire The Lords of the New Church. Zijn strakke riffs, ontdaan van elke overbodige franje, klonken beter dan de overgeproducete brij van The Sex Pistols, maar toch heeft hij hun status nooit kunnen evenaren. De grote massa kende zijn naam niet, maar de echte muziekliefhebbers zullen hem nooit vergeten.
Marianne Faithfull heeft het niet gemakkelijk gehad en heeft jarenlang moeten kampen met bittere armoede, tuberculose, een heroïneverslaving, een zelfmoordpoging, anorexie en een relatie met Mick Jagger. Misschien heeft het er iets mee te maken dat ze een verre nazaat was van Leopold von Sacher-Masoch, wiens naam voortleeft in het naar hem genoemde 'masochisme'. Haar meest succesvolle album was 'Broken English', muzikaal beïnvloed door haar toenmalige echtgenoot Ben Brierly van The Vibrators en inhoudelijk een collectie bijtende en agressieve teksten met een titelsong die aan Ulrike Meinhof is opgedragen. Het klinkt soms braaf, maar dat is het absoluut niet.
Ook voor Ozzy Osbourne, die ongetwijfeld nog een vrachtwagen meer drugs en alcohol heeft geconsumeerd dat alle anderen in dit jaaroverzicht samen, was 2025 het laatste hoofdstuk in een turbulent leven. Zijn belangrijkste bijdrage aan de muziekgeschiedenis leverde hij uiteraard met Black Sabbath, maar eigenlijk heeft hij veel meer verdiend met de reality-reeks 'The Osbournes', een commercieel zeer geslaagde uitvoering van de opdracht de zendtijd tussen de reclameblokken te vullen met wat W.C Fields ooit als 'kauwgom voor de ogen' omschreef.
Osbourne was een controversiële figuur, niet in het minst door zijn buitensporig gedrag tijdens zijn bijzonder frequente dronken buien. Hij werd gedemoniseerd door conservatieve christenen, hoewel hij altijd heeft ontkend een satanist te zijn, en door dierenliefhebbers, meer bepaald na het afbijten van de kop van een duif tijdens een vergadering met zijn platenmaatschappij en van een andere vleermuis waarvan hij dacht dat ze van rubber was gemaakt, alsook na het doodschieten van maar liefst zeventien huisdieren.
Daarnaast werd hij ooit gearresteerd omdat hij in vrouwenkleding tegen het monument tegenover The Alamo stond te pissen en werd hij regelmatig aangeklaagd door ouders die vonden dat zijn songs hun kinderen tot zelfmoord hadden aangezet. Dat die kinderen Amerikaanse ouders hadden, was waarschijnlijk een betere verklaring.
Tussen de excessen in was hij wel degelijk in staat helder na te denken. Hij was een tegenstander van de oorlogen waarin grote leiders jonge soldaatjes in hun naam lieten sneuvelen, steunde de gemeenschap met de vele letters en vond de reactie van Donald I op de COVID-pandemie een ware schande. Alleen spijtig dat zijn vrouw Sharon van Joodse origine was, want zij wist hem er de laatste jaren, toen hij al door de ziekte van Parkinson was verzwakt, van te overtuigen zich af te zetten tegen culturele boycottacties ten aanzien van Israël.
Het overlijden van Rick Buckler, schrijnwerker en drummer, heeft ervoor gezorgd dat er nooit nog een reünie van de originele line-up van The Jam zal komen. Het is wel opvallend dat hij en Paul Weller sinds de split van de band nooit nog met elkaar hebben gesproken.
Ook Andrew Matheson is niet meer. Met The Hollywood Brats creëerde hij in 1974 een sound die enkele jaren later, toen de band al was geplit, tot volle ontwikkeling zou komen. Hun songs zijn dan weer grotendeels gerecupereerd door The Boys, maar de originelen waren veroordeeld tot de status van cultklassiekers die enkel specialisten kennen. De band heette in 1971 trouwens nog The Queen, maar blijkbaar was er al een ander ensemble met dezelfde naam. Die moeten we even opzoeken.
Mike Peters, zanger en oprichter van The Alarm, heeft gedurende maar liefst 30 jaar af en aan kanker gehad, iets wat natuurlijk niet kon blijven duren. De band had in de tweede helft van de 80s veel succes, maar zelfs toen woonde Peters nog bij zijn ouders in Rhyl en liftte hij vaak van optredens naar huis. Opmerkelijk is nog dat hij in 2007, samen met een aantal andere muzikanten, als een benefietactie voor kankeronderzoek in het Mount Everest Base Camp het hoogste concert ooit heeft gespeeld.
Wie Nitzer Ebb de voorbije jaren nog eens heeft gezien, had al wel door dat het niet goed ging met frontman Douglas McCarthy. Na jaren van excessieve alcoholconsumptie heeft de man uiteindelijk de strijd tegen levercirrose verloren. Voor de lokale lezer kunnen we nog toevoegen dat het concert in de Stadsfeestzaal in Aarschot op 1 maart 2024 ook zijn laatste was, iets wat de aanwezigen op dat ogenblik natuurlijk niet beseften.
Wie nooit een elektrische gitaar of analoge drumkit heeft bekeken, is Dave Ball, ooit nog 50 percent van het in 1978 opgerichte Soft Cell. Met 'In strict tempo' wist hij een van de meest onwaarschijnlijk klinkende clubhits aller tijden te scoren, maar nadien heeft hij zich vooral gefocust op studiowerk als producer en als remixer, met op dat onderdeel van het curriculum zelfs een samenwerking met Kylie Minogue. Helaas wist dat allemaal zijn gezondheid niet te redden, want hij is op de relatief jonge leeftijd van 66 jaar in zijn slaap gestorven.
Het is wel ironisch dat Patrick Walden, voormalig gitarist van The Babyshambles, aan de gevolgen van zijn drugsverslaving is overleden en dat Pete Doherty, die nog veel meer heroïne heeft gebruikt, nog steeds leeft.
De Britse zanger en gitarist Chris Rea sukkelde al lang met zijn gezondheid, maar hij overkwam tenminste pancreaskanker, de aandoening die de veel stoerdere Lemmy fataal werd. Hiervoor moest hij ingrijpende operaties ondergaan, wat hem een doktersvoorschrift opleverde voor 34 pillen en 7 injecties per dag. Jawel, elke dag. Rea was een verdediger van de door de verenigde Britse pers de grond in geboorde Jeremy Corbyn en bleef ook op latere leeftijd in zijn teksten verwijzen naar zijn achtergrond in de working class van zijn geboortestad Middlesbrough. Spijtig van zijn muziek, maar men kan nu eenmaal niet alles hebben.
Verder verdween met Joey Molland ook het laastste nog levende lid van Badfinger, een band die destijds zo allesomvattend door hun manager Stan Polley werd opgelicht dat voormalige bandleden Pete Ham en Tom Evans jaren geleden al zelfmoord hebben gepleegd. Polley heeft nooit een dag in de cel doorgebracht, maar wie in Engeland een Palestijnse vlag laat wapperen, wordt voor terrorisme aangeklaagd.
Tot slot is ook de drummer Viv Prince overleden. Prince maakte deel uit van de eerste line-up van The Pretty Things, tijdgenoten van internationaal beroemdere bands als The Kinks en The Who, maar zeker niet braver op of naast het podium. Prince verliet regelmatig zijn drumstel om compleet van de wereld door amfetamines willekeurige voorwerpen te beschadigen of gewoonweg het podium in brand te steken. Uiteindelijk werd hij uit de band gezet en verdween hij stilaan uit de spreekwoordelijke spotlights.
Tot slot ook zeker het vermelden waard zijn Roy Thomas Baker, de producer die de toen grensverleggende sound van 'Bohemian Rhapsody' wist vast te leggen, Mick Ralphs, stichtend lid van Mott The Hoople, Paul Day, de allereerste zanger van Iron Maiden die wel op geen enkele opname te horen is, Rick Davies, de stem van Supertramp, Gary Mounfield, ooit nog bassist bij The Stone Roses en Primal Scream, en Perry Bamonte, een gewezen roadie van The Cure die uiteindelijk gedurende meer dan tien jaar een vast bandlid zou worden.
VS:
Meer dan 37 songs en 109 concerten in een tijdsspanne van twintig jaar had de geniale Tom Lehrer niet nodig om voor eeuwig een muzikale legende te worden. De grootmeester van de satire verbijsterde de luisteraar in de tweede helft van de 50s met songs over onderwerpen die niemand had zien aankomen, inclusief het vergiftigen van duiven in het stadspark, afgehakte ledematen en de incompetentie van het Amerikaans leger. Toen de hippies kwamen opdagen, hield hij het voor bekeken, maar dat weerhield hem er niet van om duidelijke standpunten in te nemen over de oorlog in Vietnam of het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. Eigenlijk kan zijn politieke positie nog het best worden samengevat in twee van zijn eigen citaten: “I don't want to satirize George Bush and his puppeteers, I want to vaporize them.” en “Political satire became obsolete when Henry Kissinger was awarded the Nobel peace prize.”
Wie de muziek van Lehrer in huis wil halen, hoeft hier trouwens geen fortuinen aan te besteden, want in 2022 heeft hij al zijn muziek vrijgesteld van copyright en gratis ter beschikking gesteld op zijn website.
Het schandaligste aan de dood van David Johansen is niet dat hij zijn hersentumor niet heeft overleefd. Kanker is uiteindelijk niet heel zeldzaam bij mensen ouder dan zeventig en sommige varianten zijn nu eenmaal niet behandelbaar. Het schandaligste is wel dat de familie van de frontman van de proto-Punk legende The New York Dolls een online fundraiser moest opzetten om aan geld te komen om zijn behandeling te betalen. De verdedigers van de privatisering van de gezondheidszorg mogen zich aanmelden bij het dichtstbijzijnde vilbeluik, waar we in hygiënisch verantwoorde omstandigheden met hen zullen afrekenen.
Een andere invloedrijke figuur was David Thomas, frontman van die andere proto-Punk cultband Rocket from the Tombs. Die band heeft nooit een LP uitgebracht en heeft eigenlijk amper een jaar bestaan, waarna ze zijn opgesplitst in Pere Ubu en Dead Boys, die beide de toen nog compleet onbekende catalogus van Rocket from the Tombs hebben geplunderd om van 'Sonic reducer, 'Final solution' of '30 seconds over Tokyo' eigen klassiekers te maken.
De veteranen van de originele Punk-scene blijven overigens vallen als vliegen, want dit jaar namen we ook afscheid van Bruce Loose, ooit nog bassist en zanger van Flipper, ook al zo'n band met meer invloed op andere muzikanten dan succes. Kurt Cobain was in elk geval een grote fan, want hij droeg vaak een zelfgemaakt T-shirt met het bandlogo. Andere fans vinden we dichter bij huis, waar zo waar Lords of Acid een elektronische versie van 'Sex bomb' hebben gemaakt.
Het was overigens geen goed jaar voor oudere drummers, want ook Clem Burke is overleden. Hij vormde al van in het prille begin de mentale ruggengraat van Blondie. Toen Richie Ramone onverwacht zijn band verliet, werd hij zelfs gedurende korte tijd Elvis Ramone, maar veel opvallender nog is zijn eredoctoraat van de universiteit van Gloucestershire, hem toegekend voor zijn deelname aan een acht jaar durend onderzoek naar de mentale en fysieke gevolgen van intensief drummen, wat geleid heeft tot de oprichting van het nog steeds bestaande Clem Burke Drumming Project. Wie de website bezoekt, kan bijvoorbeeld zelf nakijken hoe hoog zijn hartslag gedurende een hele tour tijdens elke aparte song was. Zo levert “One way or another” 181 hartslagen per minuut op, maar om een of andere reden waren de akoestische songs blijkbaar wat minder vermoeiend.
Wie zo mogelijk nog veel meer drugs heeft gebruikt dan zowat alle hier vermelde muzikanten, is Sly Stone, frontman van de funkpioniers Sly & The Family Stone. Na enkele initiële successen begon de band uit elkaar te vallen ten gevolge van het compleet onvoorspelbare gedrag van Stone, die steeds een vioolkist vol drugs bij zich droeg, als hij tenminste de moeite deed om voor een concert te komen opdagen. Stone werd door de Black Panthers in een van hun meer stompzinnige buien bekritiseerd omdat hij ook blanke muzikanten in de band had, maar desondanks was hij toch een boegbeeld van de Civil Rights Movement. Na enkele conflicten over royalties is hij geëindigd als dakloze steuntrekker in een van de beruchtste wijken van Los Angeles.
Wayne Osmond was de gitarist van het tijdelijk zeer succesvolle familiebedrijf The Osmonds. De familie had wel een grote ecologische voetafdruk, want Wayne was de vierde oudste van negen kinderen en hun trouw aan het geloof der Mormonen kan ook wel als een vorm van vervuiling worden beschouwd.
Een ander familiebedrijf was The Beach Boys, voor de komst van The Beatles zonder meer de succesvolste band in de hele VS. Toekomstige reünietours zullen het evenwel zonder Brian Wilson moeten stellen. Wilson, die een aanleg voor schizofrenie had, werd in 1965 overgehaald om eens LSD te proberen, wat meteen resulteerde in bijna zestig jaren van verslaving, zelfdestructief gedrag, een eetstoornis en een afkeer van sociale contacten. Uiteindelijk is hij nooit volledig hersteld van een COVID-19-besmetting en dus kan hij worden omschreven als een laattijdig slachtoffer van de pandemie van vijf jaar geleden.
Een leeftijdsgenoot van de Osmonds en The Beach Boys was Peter Yarrow, ooit lid van het trio Peter, Paul & Mary, waarvan er nu dus nog slechts eentje overblijft. De man voerde gedurende heel zijn leven actie voor goede doelen en marcheerde ooit naast Martin Luther King, maar werd tegelijkertijd ook wel veroordeeld voor de verkrachting van een minderjarige. Voor elke Jeffrey Epstein is er wel een Harvey Weinstein, zullen we maar zeggen.
Hij werd iets later gevolgd door een al even foute landgenoot. Rick Derringer was de gitarist van The McCoys, verantwoordelijk voor het afgrijselijke 'Hang on Sloopy', en later producer voor onder meer Weird Al Jankovic en Cyndi Lauper, maar men kan hem ook horen als gastmuzikant op zeer bekende songs, bijvoorbeeld de gitaarsolo in 'Total eclipse of the heart'. In 1997 liet hij zich evenwel verleiden tot een leven als newborn christian en in 2017 verscheen hij met plezier op Infowars om zich door Roger Stone te laten interviewen over zijn steun voor Donald Trump. Dat interview verscheen vlak nadat hij was gearresteerd omdat hij met een geladen pistool op een vliegtuig wilde stappen.
Het duo Sam & Dave is er trouwens nog slechter aan toe, want ook Sam Moore is overleden. Hij werd tot de grootste soulzangers aller tijden gerekend, maar zijn reputatie werd sterk beschadigd door zijn beslissing te zingen tijdens de inauguratie van Donald Trump. Eigenlijk nog eigenaardiger is dat zijn allerlaatste opname in 2013 een veertig jaar oude song was die Bobbejaan Schoepen had geschreven, maar nooit had uitgebracht.
Een ander overblijfsel uit de sixties was Elliot Ingber, een gitarist die er ooit in geslaagd is door Frank Zappa uit The Mothers of Invention te worden ontslagen omdat hij te veel lsd had genomen om te merken dat zijn versterker gedurende het hele concert niet aanstond.
Nog ouder en ooit nog lid van The Crickets, de begeleidingsband van Buddy Holly, was Sonny Curtis, bekend bij fans van The Clash als de originele componist van 'I fought the law'. Zelf had hij met de song niet zo veel succes, maar dankzij de immens lange lijst coverversies volstonden de auteursrechten op die drie minuten om hem financieel boven water te houden.
Rond diezelfde tijd was het ook allemaal voorbij voor Roberta Flack, verantwoordelijk voor de verkoop van miljoenen plaatjes die door recensenten vaak werden omschreven als 'boring', 'depressing', 'lifeless' of 'the aesthetic of Barry Manilow but with better taste'. Als men die woorden leest, kan men enkel concluderen dat ze een gigantische invloed op de hedendaagse mainstreammuziek heeft gehad.
Een verkeersongeluk leidde dan weer tot de plotse dood van Angie Stone, ooit nog lid van The Sequence, in 1979 de allereerste vrouwelijke hiphop-band. Stone zette zich hard in voor de ngo FACE, oftewel Fearless African-Americans Connected and Empowered, een organisatie die zwarte Amerikanen trachtte bewust te maken van de gevaren van diabetes type 2. In een land waar men filialen van McDonald's restaurants noemt, is dat natuurlijk geen overbodige luxe.
Enkele maanden later werd pancreaskanker Stone's voormalige levenspartner D'Angelo fataal. Ondanks de toch niet geringe erkenning die gepaard gaat met vier grammy's, meer dan een miljoen verkochte platen en de 27ste plaats in het overzicht van de beste albums aller tijden volgens Rolling Stone leidde zijn aanhoudende depressie tot een zelfvernietigend drugsparcours. Men vraagt zich af hoe mensen zonder enig succes zich mentaal staande houden.
Elk jaar melden we hier wel de dood van enkele rappers, in veel gevallen Amerikanen die door andere Amerikanen zijn neergeschoten, maar het gebeurt zelden dat ze er al op in de vroege uren van 1 januari aan beginnen. Dat de doodsoorzaak van de hier overigens totaal onbekende A.D.O.R. online nergens staat vermeld, is wel spijtig want de man was op exact dezelfde dag als ikzelf geboren.
Young Scooter vond zichzelf wel een echte gangster. Zijn grote voorbeeld was stadsgenoot Gucci Mane en in 2013 kon zijn geluk dan ook niet op toen hij plots een politiecel met zijn toevallig ook net dan opgepakte idool mocht delen. Dit jaar was hij minder gelukkig, want nadat hij een vrouw niet enkel zijn gezelschap maar ook dat van zijn vuurwapen had opgedrongen, is hij erin geslaagd zichzelf tijdens zijn vlucht voor de lokale politie een dodelijke verwonding aan de slagader in zijn eigen dij toe te brengen.
Ook de naam van de Californische rapper Young Noble was op 47-jarige leeftijd niet meer zo accuraat, maar hij zal tenminste niet met dat pseudoniem in een rusthuis belanden. Hij pleegde zelfmoord tijdens een depressie die nog werd versterkt door een weggevallen carrière en geldgebrek. Noble was nochtans begonnen als deel van de crew genaamd Outlawz, met als boegbeeld Tupac Shakur. Wie ook een depressie wil, moet zich zeker eens over wat teksten van hun hand buigen. In 1996 bracht Young Noble een, nu ja, song uit over zijn ruzie met de Wu-Tang Clan. Datzelfde jaar bracht Nas een zogenaamde diss-track uit, waarin hij van leer trok tegen Tupac. Nas herhaalde dat nog eens in 2001, gebaseerd op samples die werden geproducet door een zekere Stretch, die er door Tupac van werd beschuldigd hem een paar jaar eerder te hebben overvallen. Stretch zelf werd later vermoord. Een paar jaar eerder had Tupac overigens zijn eigen diss-track aan het adres van Nas uitgebracht. Iets later werd hij doodgeschoten, waarop Nas nog eens een diss-track over wijlen Tupac uitbracht, waarop de overgebleven Outlawz hetzelfde deden aan het adres van Nas. Waarschijnlijk kunnen enkel diegenen met de juiste opleiding en jaren ervaring in een kleuterschool nog volgen.
De naam 'young' heeft dit jaar overigens weinig rappers van middelbare leeftijd geluk gebracht, want in Las Vegas overleed de zogenaamde Young Bleed, ondertussen ook al 51 jaar oud, geheel in overeenstemming met het tweede deel van zijn pseudoniem aan een slagaderbreuk.
De getalenteerde en veelbelovende Amerikaan Poorstacy heeft dan weer zelfmoord gepleegd. Hij wilde graag een legende worden, maar hij had het handboek niet helemaal tot het einde gelezen. Als hij nog een paar maanden had gewacht, was hij tenminste een lid van de '27 Club' geworden.
Ook al niet ouder dan 26 jaar geworden, is de Amerikaanse zangeres Camrynn. De naam doet waarschijnlijk niet veel belletjes rinkelen, maar op negenjarige leeftijd heeft ze haar eerste platencontract gekregen en op veertienjarige leeftijd speelde ze maar liefst 63 uitverkochte stadionconcerten. Haar dood kan overigens nog dienen als voorbeeld in discussies over verkeersveiligheid, want ze botste met haar elektrische scooter tegen een voetganger.
Er is trouwens slecht nieuws uit het land van de soundtracks, want ook Mark Snow is niet meer. Hoewel zijn naam niet bij iedereen belletjes in D-mineur doet rinkelen, heeft hij wel zijn bijdrage aan het collectief geheugen van de planeet geleverd met de zeer herkenbare begintune van 'The X Files'. Het is trouwens een kleine wereld, want aan het eind van de sixties zat Snow nog in een band met de in 2003 overleden filmcomponist Michael Kamen.
De muziekjournalist Peter Shapiro moeten we vooral dankbaar zijn voor het opfrissen van het collectief geheugen met betrekking tot de Swingjugend, een grotendeels vergeten tegencultuur met een street credibility die niemand in het naoorlogse West-Europa ooit heeft geëvenaard. Toen het naziregime Jazz als gedegenereerde negermuziek begon te demoniseren, koos een deel van de jeugd, vooral in Hamburg, ervoor deze muziek en de bijbehorende attitude als een protestvorm te omhelzen. De naam was uiteraard een parodie op de Hitlerjugend, een op uniformiteit en onderdanigheid gebaseerde jeugdbeweging waar ze zich niet in konden thuisvoelen. In 1941 zijn de meesten gearresteerd en zijn de belangrijkste figuren naar concentratiekampen gestuurd, maar voordien kleedden ze zich als Amerikaanse filmsterren, praatten ze onder elkaar Engels, verwelkomden ze jongeren van Joodse origine en kwamen ze samen op illegale dansavonden voor decadente uitspattingen die in de filmindustrie enkel onder het label 'xxx' mogen worden vertoond. Dit waren de eerste raves en laat geen enkele pretentieuze DJ u iets anders wijsmaken.
Tot slot ook een korte vermelding waard zijn Aaron Rossi, ooit nog drummer bij Ministry en Prong, James Lowe, zanger van The Electric Prunes, Dan Storper, oprichter van het wereldmuzieklabel Putumayo, David Kaff, die bewees dat niet enkel drummers van Spinal Tap in constant levensgevaar zijn, Brent Hinds, de mede-oprichter van Mastodon die er om onduidelijke redenen in is geslaagd uit zijn eigen band te worden gezet, Ace Frehley, voor zijn lucratieve carrière bij Kiss als achttienjarige ooit nog een roadie van Jimi Hendrix, Sam Rivers, helaas ooit medeoprichter van Limp Bizkit en uiteindelijk overleden aan zijn eigen alcoholverslaving, Joseph Byrd, een radicaal componist met nog radicalere politieke ideeën die uiteraard nooit de cultstatus wist te overstijgen, en Steve Cropper, medeoprichter van Booker T. & The M.G.'s en daarnaast ook de gitarist in beide films over The Blues Brothers, en Howie Klein, niet enkel een invloedrijke radio-DJ, concertorganisator en eigenaar van een platenlabel, maar vooral ook een onvermoeibare tegenstander van de censuur die de Amerikaanse jeugd sinds de tijd van Tipper Gore en de PMRC moet ondergaan.
En de rest van de wereld:
Steven Leckie was de frontman van The Viletones, een hier zeer obscure Canadese punkband, opgericht in 1976. De band had veel meer invloed dan succes, want ze worden zelfs vermeld in 'Neuromancer' van William Gibson, de roman die het begrip 'cyberpunk' heeft gelanceerd, en Leckie zelf speelde een korte bijrol in de film 'American Psycho', allemaal zonder ooit maar een echte hit te scoren.
Daar blijft het overigens niet bij, want ook James Baker, drummer van The Scientists, Beasts of Bourbon, Hoodoo Gurus en een reeks minder bekende garagerockers is niet meer. Baker heeft in 1976 het aanbod van Joe Strummer en Mick Jones afgeslagen om de drummer van The Clash te worden, wat meteen bewijst dat hij niet elke dag even helder nadacht. De net vermelde Hoodoo Gurus hebben er overigens een zeer slecht jaar opzitten, want ook oprichter Kimble Rendall is niet meer.
Het zijn natuurlijk niet allemaal stevige rockers met een woeste podiumact. De Argentijnse componist Lalo Schiffrin verhuisde al vrij vroeg naar de VS, waardoor hij aan de ergste jaren van de dictatuur ontsnapte. In zijn nieuwe thuisland componeerde hij de soundtracks van een boel bijzonder populaire films en televisieseries, zoals 'Dirty Harry', 'Mission Impossible', Mannix' of 'Bullitt'.
De Duitse saxofonist Klaus Doldinger heeft een wat gelijkaardig parcours doorlopen. In zijn jonge jaren speelde hij met geïmproviseerd samengestelde ensembles in de jazzcafés van Düsseldorf, soms zelfs samen met de auteur Günter Grass, maar het zijn vooral zijn soundtracks die hem internationale bekendheid bracht. Dat laatste geldt zeker en vast voor de uiterst herkenbare en nog steeds zeer sfeervolle muziek voor 'Das Boot', een soundtrack die helaas nooit een oscar heeft ontvangen. Dat lijkt op zich niet zo erg, of toch tenminste tot men weet dat 'Fame', 'Titanic', 'The Lion King', 'E.T.', 'Star Wars' en 'Jaws' dat beeldje wel in ontvangst mochten nemen.
In Zuid-Afrika tiert de criminaliteit nog steeds welig, vooral in de slechtere wijken van Johannesburg. Dat besefte ook de populaire DJ Warras, die dan maar een firma oprichtte die bodyguards en ander bewakingspersoneel leverde aan wat hij VIP's noemde. In het verlengde daarvan kunnen we enkel concluderen dat hij geen al te positief zelfbeeld had, want hij had helemaal geen bewakers bij zich toen hij op straat werd doodgeschoten.
Zo mogelijk nog pijnlijker is het lot van de Kongolose rapper Delcat Idengo, die in Goma is neergeschoten door M23, een door Rwanda gesteunde militie van Tutsi's die erop gebrand zijn een groot deel van Oost-Kongo onder hun controle te brengen en vervolgens uit te buiten. Idengo had een song opgenomen waarin hij de bevolking opriep zich tegen deze bezettingsmacht te verzetten, maar dat werd hem duidelijk niet in dank afgenomen. De officiële verklaring van M23 was dat Idengo wel moest worden vermoord omdat hij lid was van Lutte pour le Changement, maar dat is officieel een geweldloze organisatie die opkomt voor de mensenrechten en een transparante overheid. Wie de politieke situatie in de regio de voorbije decennia heeft gevolgd, weet uiteraard dat dit volstrekt ongeoorloofde doelstellingen zijn.
In het land der dreadlocks rouwt men dan weer om Max Romeo, bekend van songs als 'Three blind mice' of 'Chase the devil'. Romeo was een aanhanger van de People's National Party, wat in het begin van de 70s niet zonder gevaren was, want mede-aanhanger Bob Marley is om diezelfde reden in zijn eigen huis neergeschoten.
Jimmy Cliff is nog steeds de enige Jamaicaan buiten Marley die ooit in de Rock'n'Roll Hall of Fame is opgenomen. Dat zegt veel over de selectiecriteria, want op enkele occasionele Canadezen of Ieren als Neil Young, Leonard Cohen of U2 na zijn in die lijst zo goed als enkel Amerikanen en Britten te vinden.
